Toen Ben mij vroeg of ik vrij was om een paar dagen de Mountains on Stage film festival te presenteren, was ik eerlijk gezegd verrast. Ja, ik ben niet de meest verlegen persoon. Maar spreken tegen vrienden, familie, in de camera of voor een publiek, is heel anders. Ik weet wat je denkt… Komaan Joyce, heb je nooit een spreekbeurt moeten doen op school Natuurlijk wel, maar ik deed het echt niet graag en dan ken je uw mede-leerlingen. Maar hier moest ik de films presenteren en het publiek prikkelen. Eerst en vooral hoe begin je aan zo’n tekst schrijven en moet je die van buiten leren? Mijn eerste reactie was hulp vragen aan Ben maar hij had het zelf super druk. Dus had hij geen tijd om mij verder te helpen. De Mountains on Stage film festival is een event dat gestart is in Frankrijk en elk jaar groeit. Dus heb ik mij gebaseerd op de voorbereidingen en teksten van mijn franse collega’s. Heb er wel mijn eigen toets aangegeven. Geen te lange tekst en zeker niet vanbuiten geleerd. (Ik geef wel toe dat ik de hele tekst heb uitgeschreven in het geval dat ik mijn kluts kwijt was tijdens de presentatie)

Zenuwen en opwinding

Kinepolis Hasselt, 130 man en… ik. Iedereen verwelkomen was het probleem niet. Dat ben ik gewoon van mijn job als hospitality manager voor merken als Porsche, Audi,… Maar het event presenteren was een ander paar mouwen. Toch ging het beter dan verwacht. Ik ga niet liegen ik was doodop van de zenuwen. Ik weet niet als er mensen zijn die het hebben opgemerkt maar ik besefte dat ik sneller sprak dan normaal. Ik was zenuwachtig maar tegelijkertijd opgewonden. Het voelde alsof dit iets was dat ik meer moet doen…

Elke presentatie verbeterde ik mijn tekst, mijn houding,… Gewoon door logisch na te denken en de beste te willen zijn. Daardoor concentreerde ik mij op mijn spraaksnelheid en begon ik meer en meer op het publiek in te spelen. Met deze eerste Nederlandstalige editie van de Mountains on Stage Film festival zijn we van Hasselt naar Antwerpen, Brugge en uiteindelijk Gent getrokken. In Gent was er het grootste publiek, meer dan 350 bezoekers. Uitverkocht! Op het laatste ogenblik hebben ze mij gevraagd of ik nog éénmaal het event kon presenteren. Dit doordat mijn collega Ben zich niet goed voelde. Mij kennende, stemde ik natuurlijk toe. Ik dacht:” Het is niet de eerste keer dat ik het doe en ik ken de tekst, weet wat er moet gebeuren.’ Maar wat was dat toch verkeerd van mij. Deze keer was het toch iets anders dan de vorige…

Een wending

De laatste in de rij was een speciale. Ik moest 2 topsportmannen uit de skie-wereld interviewen. Seppe Smits en Joost Vandendries. Diegene die mij een beetje kennen, weten dat ik nog nooit ben gaan skiën. En er dus helemaal niets over weet… Ik had enkele uren de tijd om alles op te zoeken wat ik kon over deze 2 uitzonderlijke mannen. De laatste presentatie… Een ander zenuw momentje. Maar raar maar waar, hoe verder ik in mijn presentatie ging, hoe meer ik op mijn gemak was. Ik moest er helemaal niet over nadenken. Het enigste wat ik moest doen was mezelf zijn!!

Het was echt een eer deze kans te hebben gehad een film festival te mogen presenteren en zo iets te ontdekken dat ik eigenlijk heel graag doe. Hopelijk komen er in de toekomst nog veel presentatie kansen. Kus, Joyce

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *